خوب میدانم
قاتلِ من خواهد گریست
از نجابتِ پر شکوهِ عشقی
که از دامنِ من بر دستهای او میچکد
سر بر سینه ی بی زنده گیِ من
بر پیچیدگیِ شب های بی عطرِ مویِ سیاهِ من
خواهد گریست
بر تک تک واژههایی که میشد شعر باشد و اشک شد
بی هیچ آرزویی
بر گونههای خسته ی قاتلی
که بر دلباختگیِ شاعر
چنان بی قرار
چنان بی قرار
گریست
+ نوشته شده در ساعت توسط
|