آدم چقدر ساده لوحانه، سرنوشتش را گاهی

به دست اخر قصه می سپارد.. و

بی دلیل منتظر می ماند برای انتهای داستانی

که سند محکومیت می شود برای تنهایی..

آخر قصه را نشنیده بگیر..

دست از روایت امید بردار..

بگذار فصل آخر، در دست نوشتن باقی بماند..