ابتدای شعر ِ من تو بنشین
پاهایت را دراز کن آنقدر که به قافیه برسم
تمام سنگینی ها برای سایه ی تو وزن را هم بی خیال می شوم...
به درک که در این شعر ، جایی برای روایت نمی ماند
این از اختیارات شاعرانه است معشوقه اش را کجای شعر بنشاند ..
+ نوشته شده در ساعت توسط
|