در مقابل شان می نشینی و سکوت می کنی تا هر کس از ظن خود، قضاوتت کند..

آنچه هستی را نمی فهمند...آنچه هستند را اما با تمام وجود، می فهمی..

سکوت که می کنی

قیافه شان حق به جانب می شود

سکوت را که می شکنی

دست پیش را می گیرند که...

گاهی قضاوت شدن

ذات زندگی ات می شود و ارثیه روزهایت..

آتش حرف های شان

از هر فاصله ای که باشد

حکم به سوزاندن تو را مى دهد....

و "هوس" را دليل تمام بودن و نبودنت مى كنند.....

سكوت كن بگذار به آتش بسپارند..آتش که می داند سوختن گناه تو نیست.