به هیچ کجای دلم نمی ارزم ........سنگینم ... شبیه ارتفاع ِ بادبادک ِ کودک همسایه
که به چشم پرنده ای در قفس ، تلخ می نشیند
دنبال ِ آدم نگرد ... این کوه به خودش هم نمی رسد
چه برسد به کبریت های نم کشیده ام ...........
که باور کنم آتشفشانی بودم و
از بی کسی به باران خوردم
+ نوشته شده در ساعت توسط
|