برای من که همیشه همه چیز را

در شعر می بینم..

سخت است کلنجار رفتن با واژه هایی که

شهامت دارند اما رویا ندارند..

می دانی

شعر که در چنته داشته باشی..،

همه چیز ساده تر می شود

شبیه هفت تیری در دست که واژه واژه باروت می شود..

باور کن جنون اگر نبود

هیج شاعری، دنیا را با دفتر شعرش اشتباه نمی گرفت

و قلم در جلدش نمی رفت

تا با مشتی واژه خود ارضایی کند..

باور کن رویا اگر بود سر من درد نمی کرد

تا در قامت کسی شعر بگویم که اصـــــــــلا به من..، نرفته....